Een trui voor smospotten

Mijn eerste blogbericht van 2019 gaat over mijn laatste naaisel van 2018. 😊
Naar goede gewoonte geef ik mijn neefjes - als het cadeautjestijd is - altijd een zelfgemaakt en een zelfgekocht cadeautje, zo ook dus afgelopen kerst. Wegens omstandigheden kon ons kerstfeestje met het gezin (ouders, broer, schoonzus, neefjes en manlief) pas gisteren doorgaan, net na nieuwjaar, een 2-in 1 feestje dus. Er werd gegeten, gedronken en uitgepakt ! Dat laastste duurt altijd een eeuwigheid bij ons en is zowat de rode draad van ons feestje. Vooral de neefjes gaan hierbij graag in overdrive, al was de schoonzus dit jaar ook niet kalm te krijgen tot ze haar cadeautje mocht openen. 😉

Mijn oudste neefje kreeg bij toeval redelijk snel zijn zelfgemaakt pakje onder de boom, de jongste was ervan overtuigd - al voor het open was - dat ze terug een pyjama kregen en ging al door naar het volgende pakje. 😊 Gelukkig waren T., de schoonzus en manlief (die mee in het complot zat) meer geïntresseerd in mijn naaisel en kwam er een eerste omkeerbare trui te voorschijn !

Inderdaad, de neefjes kregen dit jaar elk een eigen omkeerbare trui. Ik koos om voor beiden dezelfde stoffen te gebruiken want volgens de schoonzus kleden ze zich de laatste tijd graag gelijk (en kiezen ze hier zelf voor in de winkel). Om het toch een beetje persoonlijk te maken (en het de schoonzus makkelijk te maken om te weten welke trui van wie is) zette ik hun namen in een stoer lettertype op de ondermouw.

De reden waarom ik een omkeerbare trui koos dit jaar is simpel: ik had deze zelf als kind en vond het de leukste trui om te dragen in de winter. Bij koud weer buitenspelen ging perfect in deze trui, je kon zelf kiezen welke kant je wou afhankelijk van je stemming en als je ergens een vlek had, kon je hem simpelweg omdraaien... Een trui voor echte smospotten dus...

De stof met gitaren is een French Terry van bij Lavvi Ebbel, de oranje is sweater van Stoffen Hemmers. Door de dubbele stof was het wat stressen over de juiste maat, ik wou dat de truien gepast waren voor nu en niet op de groei. Zo'n dikke trui is namelijk meer gepast voor de winter dan voor de zomer. 😀 Na heel wat gemeet en advies te vragen, waagde ik de sprong en ging voor het patroon van de Mitch sweater in maat 128 voor T. (7,5 jaar) en 116 voor N. (5,5 jaar). Aan de hand van de superduidelijke tutorial van Emma en Mona kon ik de truien vlotjes in elkaar zetten, bedankt Griet !

De truien zitten gelukkig net goed en beide jongens vonden het 'vet cool' dat hun naam er op stond! Na het passen voor de foto bleven de truien dan ook lekker aan. 😊

Spontaan cadeautje

Vorige week zaterdag kreeg ik deze foto doorgestuurd van mijn collegaatje; hier zie je schattige Mila met een outfitje die ze van mij kreeg bij haar geboorte. Het was de eerste keer dat ik zo'n klein prutsje in door mij gemaakte kleertjes zag en iets binnen in mij smolt.♥ De foto in combinatie met de lieve, dankbare woorden van de mama, deden mij zin krijgen om die dag onmiddellijk opnieuw aan de slag te gaan voor Mila, aangezien ik dinsdagavond nog eens een blitsbezoekje zou brengen aan haar.

In verschillende facebookgroepen had ik al regelmatig opdrukken gezien op kledij, gemaakt aan de hand van het geboortekaartje. Dit wou ik ook maken voor Mila'tje om zo een 'standaard' truitje wat meer te personaliseren. Ik nam mijn geliefde patroontje van de Mare sweater erbij, vond al snel het ideale stofje en ging daarna aan de slag met mijn Scan 'n cut. Met maar een klein beetje stress, want Scanny en ik zijn al heel wat betere vrienden (zeker na het bedrukken van al die goodiebags) dan in het begin dat ik hem in huis had. Het geboortekaartje werd vlot gescand en na wat kleine aanpassingen en gefoefel, kon ik de naam reeds uitsnijden. Ook de hartjes werden overgenomen van het geboortekaartje en werden als confetti verspreid over het voorpand van de trui.

Om het helemaal af te maken, durfde ik voor het eerst een eigen labeltje aannaaien, ik oefende eerst tweemaal op eigen kledij voor ik het definitief durfde vastmaken. Het opstrijken van de hartjes en tekst was moeilijker dan gedacht (flex en french terry combineren niet zo goed in het vlot opstrijken) en ik wou de trui op het laatst niet verpesten door mijn labeltje schuin of ondersteboven te stikken. ☺

Het resultaat mag er zijn, al zeg ik het zelf. ☺ Gisteren gaf ik het truitje - ietwat verlegen - af en beide ouders werden laaiend enthousiast. Er werd gesproken over 'babyborrel', 'inkaderen', 'mooiste truitje ever' en ik wist dat mijn cadeautje goed ontvangen was. Oef, toch altijd een opluchting als iets eigengemaakt goed onthaald wordt; ik zit er altijd een beetje mee in of de 'ontvangers van mijn spontane geschenken' ( ik denk aan (de ouders van) mijn neefjes of kleine M.) dat wel zo leuk vinden dat ik met kleertjes kom aandraven. Ik wil ze niet het gevoel geven dat ik ze hun dit opdring of verplicht om die kleren effectief te dragen. Hoe voelen jullie zich hierbij? Of zit het gewoon maar in mijn kopje, die denkbeelden? ☺ Ik vind het gewoon heel leuk om af en toe ook eens voor andere mensen te naaien en hun blij te maken met mijn hobby...

Nieuwe zwemzak

Enkele weken geleden maakte ik de neefjes elk een gepersonaliseerde rugzak, als originele kerstverpakking voor hun playmobil. De kinderen waren superblij met de inhoud, en de mama met de verpakking, want mijn oudste neefje had blijkbaar net een zwemzak nodig om in het 2de trimester met school te gaan zwemmen.

De zakken zijn gemaakt uit katoen en de letters er op gestreken met flexfolie, groen met oranje voor T, blauw met rood voor N. Het patroon tekende ik zelf wat uit, denkend aan een goeie rugzakgrootte, ik stak het ineen zoals de doopsuikerzakjes van intijd, dus met een trektunnel bovenaan. Onderaan de rugzak, in de hoekjes, sloeg ik metalen nestelringen om de touwtjes door te halen.

Vorige week was het dan zover, de eerste zwemles met de derde kleuterklas: